คุณว่าความรักมันผลักดันให้เราก้าวเดินไปข้างหน้าได้ และ ก็สามารถผลักให้เราล้มลงได้ตลอดเวลาเหมือนผมรึเปล่า
ผมเป็นเด็กผู้ชายที่โตมาเหมือนกับเด็กวัยรุ่นทั่วไปมีความรักมีความฝันต่างๆมากมาย เรื่องราวในละครแห่งความทรงจำของผมกำลังจะเริ่ม ONAIR ณ บัดนี้ 

มัธยมต้น เป็นจุดเริ่มต้นของความรักครั้งเเรกในวัยเด็ก เพิ่งรู้จักว่าการแอบชอบใครมันก็ทำให้เรามีความสุขดีเหมือนกันแฮะ เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต อืมเนี่ยหรอที่เค้าเรียกว่าความรัก แต่รักครั้งแรกก็ไม่ใช่สิ่งที่เราทุกคนจะคว้าไว้ง่ายๆอย่างแน่นอน จะมีสักกี่คนเชียวที่ได้ลงเอยกับความรักครั้งแรกจนถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร ดังนั้นการแอบมองไกลๆก็ยังคงเป็นหน้าที่หลักที่เด็กหัดรักควรจะทำในเลเว้ล1   (อี๋เด็กหัดรัก เสี่ยวเนอะ)

มัธยมปลาย ใครจะเชื่อหลังจากที่พลาดหวังจากรักครั้งแรก ผมก็พยายามทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองดูดีในสายตาคนอื่น จากเด็กอ้วนขี้โรค ก็เปลี่ยนตัวเองมาฟิตเฟิร์มดูดีในระดับหนึ่ง ขึ้นม.ปลายใครจะรู้ อาจมีโอกาสได้อั้ฟเลเวลกันไม่มากก็น้อยล่ะ และไม่นานเกินรอโอกาสนั้นก็มาถึง โอ้ตายล่ะ นี่เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องของเราหรอ อยากให้เป็นเพื่อนร่วมหัวใจได้มั้ยเนี่ย (เสี่ยวไม่เลิก)
ฮึๆ ใครก็รู้ การจีบเพื่อนในห้อง ยากยิ่งกว่าโดนบั้งไฟตกใส่หัวซะอีก ถ้าไม่หล่อ ไม่รวย เรียนไม่เก่ง คุณคือจุดอ่อนครับ

แน่นอนแหล่ะผมคือจุดอ่อน จีบเพื่อนในห้องมีสองอย่างเท่านั้นที่เราต้องเจอ

กรณีที่1 สำเร็จ หัวใจวัยรุ่นผลิบาน โลกนี้เป็นสีชมพู พร้อมจะกระชับพื้นที่หัวใจกันได้ตลอดเวลา รักนี้ไม่มีเคอร์ฟิว

กรณีที่2 ล้มเหลว หายนะ มองหน้าไม่ติดแน่นอนเหมือนกับมีควันดำจากหัวใจที่ถูกเผาไหม้ มาบดบังความสัมพันธ์ดีดีที่เพื่อนมีให้แก่กัน แผนปรองดองคงใช้เวลานานพอสมควรล่ะ

    ฮ่ะ อยากหัวเราะให้ลั่นทุ่ง ระดับผมแล้วมีรึจะพลาด ฮ่าๆ พลาดเต็มๆ เหมือนโดนเอ็มเจ็ดสิบเก้าตกลงกลางหัวใจ ส่งอะไรไปให้ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับโดยสิ้นเชิง มองหน้ากันไม่ติดปีนึงเต็มๆเลยล่ะ แต่ก็ยังดีที่สามารถเยียวยาความเป็นเพื่อนให้กลับมาได้อีกครั้ง  ฮ่าๆ เข็ด ไปอีกนานเลยล่ะ   เฮ้ยแต่ความรักของหนุ่มหน้าใสหัวใจกิ๊บกิ๊ว ไม่ได้จบลงด้วยความพ่ายแพ้เสมอไปหรอก
เอาล่ะ เวลาของโลกกว้างได้มาถึง ประตูสู่แห่งอิสระเสรีในดินแดนที่มีผู้คนมากมายต่างๆมุ่งหน้ามาสู่ที่แห่งนี้ได้เปิดขึ้นแล้ว

มหาวิทยาลัย อื่อหือ นี่มหาวิทยาลัยรึสวรรค์เนี่ยทำมัยมีแต่นางฟ้า คนเราเรียนมาเป็นสิบๆปีเพื่อสิงนี้นี่เอง โอ้เสรีภาพทุกตารางนิ้ว จริงๆ          หญิงชายเดินกันขวักไขว่ มันสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับชีวิตของเด็กบ้านนอกอย่างผมอย่างมโหฬาร
ผู้หญิงจะสวยไม่สวยเค้าดูที่ชุดนี้จริงๆ (สงบจิตๆ) มหาวิทยาลัยเป็นที่ที่ทุกคนทุกชนชั้นเข้ามาเรียน  และทำให้ผมรู้ว่า สองมาตรฐานมีจริง คนสวยย่อมเป็นเหยื่อของคนที่ฉลาดเเละรวย ม่ายน้า แล้วคนสามัญอย่างผมจะเหลืออะไร เตรียมหยิบเสียมขุดแห้วกินหลังหอได้เลยฮาฮา 

     เฮ้ยเรื่องดีดีก็มีอยู่บ้างนะ จำคนที่ผมชอบตอน ม.ปลายได้มั้ย นั่นแหล่ะ ไม่รู้ว่าโลกกลมหรือว่าพรหมลิขิต ทำให้ผมได้เรียนที่เดียวกันกับเธอ และนี่ก็คือจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตผม และแล้วเราทั้งสองคนก็ได้มีความรัก และเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยอย่างมีความสุข  ฮ่ะผมโกหก  เรื่องจริงก็คือว่า ถึงแม้เราจะได้เข้ามาเรียนด้วยกัน แต่ว่าต่างคนต่างอยู่คนละคณะ เรียนก็ไม่เคยได้เจอกัน จึงห่างกันและไม่เกิดอะไรขึ้นนอกจากคำว่าเพื่อน(จริงๆไม่ต้องเล่าก็ได้)

      ด้วยการเรียนที่หนักหน่วง และงานที่โหมซัดสั่งเข้าใส่ ผมตั้งหน้าตั้งตาเรียนและ ทำงานส่งอย่างแข็งขัน ซึ่งมันควรจะเป็นเช่นนั้น แต่มันไม่ใช่ ผมไม่ตั้งใจเรียน และงานที่ส่งก็ไม่ค่อยจะดีนัก แน่นอนว่ามันต้องมีปัญหา ปัญหาเริ่มมาจากอะไร ผมจะเล่าให้ฟัง เมื่อผมผิดหวังจากความรักครั้งแล้วครั้งเล่า จึงอยากหาใครสักคนที่เข้ามาให้คำปรึกษาปัญหาหัวใจในวัยเรียน ไม่ว่าจะบุญหนุนนำหรือว่ากรรมพาไป ทำให้ผมเจอพี่สาวที่ใจดีคนหนึ่ง เป็นพี่โรงเรียนเดียวกันที่เคยเรียนพิเศษด้วยกันมาก่อน

     แต่ว่าตอนนี้พี่เค้าอยู่ต่างมหาวิทยาลัย เราจึงคุยกันทางโทรศัพท์มาตลอด  truemove มูฟไกลให้ชีวิตใกล้กันทุกวันคืนแลกเปลี่ยนความคิดเห็นให้คำปรึกษาต่างๆอย่างเข้าใจ แต่ก็แน่นอนแหล่ะ หนุ่มสาวคุยกันวันแล้ววันเล่าก็ต้องเกิดความผูกพันเป็นธรรมดา เราจึงได้เริ่มคบกัน

เอาแล้ว เหมือนความรักจะเริ่มเข้าปรกคลุมจิตใจของชายหนุ่มเข้าแล้ว...                

เมื่อแรกรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน ซดแล้วซดอีก เราเจอกันแทบจะทุกวันมีเวลาให้กันอย่างมากมาย แต่เอ๊ เราลืมอะไรไปบางอย่างรึป่าวน้อ ก็ไม่เห็นจะมีอะไรนี่ ใช้เวลาแห่งความสุขของเราให้คุ้มค่าดีกว่า และแล้วเวรกรรมก็ตามทันปานติดจรวด เกรดช่างน่ารักน่าชังอะไรเช่นนี้ หมา แมว ปลา มากันลึ่มๆ เมื่อเหล่าสัพสัตว์มารวมตัวกันเยอะซะขนาดนี้ ผมจึงมีความจำเป็นต้องแสดงความรับผิดชอบด้วยการลาออกจากตำแหน่งนักศึกษาอย่างไร้ข้อสงสัย(เรื่องเริ่มไม่สนุกแล้ว)

 จุดจบ   จบ จบ ความรักที่ไม่มีความพอดีย่อมสร้างสิ่งที่เราคาดไม่ถึงให้เราเสมอ และในที่สุดความสุขของชีวิตปิดตัวลงจากความไม่สงบทางจิตใจในตัวของผมเอง เวลาชีวิตผมมันได้ถูกใช้ไปอย่างไร้ค่า

                        ใครที่ผิดหวังก็คงต้องร้องไห้เป็นธรรมดา เราเห็นหยดน้ำตาที่เราหลั่งออกมาจากความเจ็บปวดและเสียใจกับสิ่งที่ผิดพลาดทั้งหมด แต่หยดน้ำตาที่หยดออกมาที่ทำให้เจ็บปวดที่สุดคือหยดน้ำตาที่มาจาก คนที่รักผมมากกว่าชีวิตของตัวเอง ผมไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตของตนเองไร้ค่ามากเท่าวันนี้มาก่อน ความรักที่ตามหาความผูกพันธ์ที่เราได้จากใครต่อใคร มันเทียบไม่ได้กับความรักที่บริสุทธิ์ที่ผมหลงลืมไว้ที่บ้าน ความรักที่มีแต่ความห่วงใยที่ไม่เคยรอโอกาส ผมทำอะไรลงไป ผมกำลังทำอะไรอยู่…............

            โอกาสแก้ตัวที่หยิบยื่นให้เรายังมีอยู่เสมอ ไม่ว่าเราจะผิดสักกี่ครั้ง ล้มสักกี่หน แต่มี่แค่คนสองคนเท่านั้นที่จะช่วยพยุงเราขึ้น และพร้อมที่จะผลักดันเราให้ลุกขึ้นเพื่อแก้ไข ในสิ่งที่พลั้งพลาดให้กลับมาถูกต้องอีกครั้ง

 การเรียนเราสามารถเรียนใหม่ ลบล้างเกรดที่ไม่พึงพอใจให้กลับขึ้นมาดีได้  แต่ว่าความผิดพลาดที่ผมไม่อาจลบล้างได้ คือความผิดพลาดสุดท้ายที่ทำร้ายต่อหัวใจของคนที่รักผมที่สุด ซึ่งมันจะยังคงฝังลึกในส่วนของความทรงจำของผมไปจนวันตาย  

 จุดเริ่มต้น         เริ่มใหม่ เริ่มคิด เริ่มเรียนรู้ เริ่มสร้างความประทับใจให้คนรอที่รอคอยความสำเร็จจากเราอยู่ ได้แล้ว............โอกาสจะไร้ซึ่งคุณค่า ถ้าหากคุณไม่ใช้มัน

 สุดท้ายนี้คือช่วงขอบคุณทีมงานในละครแห่งความประทับใจ  จากความทรงจำของผม

ละครเรื่องจะไม่เกิดขึ้นมา ถ้าเราไม่มีนักแสดงนำ ที่ชื่อ “พ่อ และ แม่” และผู้กำกับคนสำคัญที่มีชื่อว่า  “ความรัก”                

                                                                                                                  กราบเท้า พ่อ และ แม่ ขอบพระคุณครับ

(เรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากเรื่องจริงและมีการแต่งเติมบางส่วนเพื่ออรรถรถในการอ่าน ผมไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ)